Բարեբախտաբար գոյություն ունի խիղճը, այլապես մենք շատ դժբախտ կլինենք: Ամեն մի եռանդոտ արարքից հետո մեզ փրկում է մեր խիղճը. Նա մեզ համար գտնում է 1000 ու մի արդարացում, որոնց դատավորները մենք ինքներս ենք լինում: Եվ թեպետ  այդ փաստարկները պահպանում են  մեր հանդիստ քունը, նրանք թերևս մեր կյանքը չպահպանեն քրեական դատաստանի դատավճռից: 

Advertisements

Окружающим легко сказать: «Не принимай близко к сердцу». Откуда им знать, какова глубина твоего сердца? И где для него — близко?

Эльчин Сафарли “Мне тебя обещали”

 

 

Я научу тебя скучать по мне… Понять, что время учит, а не лечит… Что счастье — каждый миг наедине… И что в разлуке лишь желанней встреча… Я научу тебя меня хотеть… До умопомрачения, до боли… Чтобы, не прикасаясь, мной владеть… И ощущать, как я полна тобою… Я все принять смогу и все понять. Любить и ждать, почти что не ревнуя. Ты лишь сумей меня не потерять. Но этому тебя не научу, я…

– Որտե՞ղ է արդարությունը:
– Արդարությունը գոյություն չունի … Այ դու ինքդ դատիր, այնտեղ, որտեղ կա արդարություն, այնտեղ և ճշմարտությունն է, այդպես չէ՞:
– Այո
– Իսկ միգուցե՞ ճշմարիտը բոլորի համար մեկ է: Ամենևին էլ այդպես չէ … Գոյություն չունի ճշմարիտն ու սխալը, չկա լավն ու վատը, չկա չարը ու չկա բարին: Կան միայն մարդկային պատկերացումները դրանց մասին